To jeden z najważniejszych zespołów historii muzyki rozrywkowej. Początek tej barwnej historii miał miejsce w 1964 roku w Cambrigde, kiedy to grupa studentów architektury postanawia spełnić się w inny sposób – tworząc zespół muzyczny grający psychodelicznego rocka, będący awangardą tamtych czasów w Anglii. Ówczesnym liderem stał był bez wątpienia wspaniały muzyk o nazwisku Syd Barrett, któremu jednak geniusz i nadużywanie środków halucynogennych zaszkodziło kilka lat później – dopadła go przykra schizofrenia. Po odejściu Syda, do zespołu dołączył jeden z najwybitniejszych obecnie gitarzystów – David Gilmour. Apogeum możliwości twórczych zespół osiągnął w środku lat siedemdziesiątych, w 1973 ukazała się słynna „Ciemna Strona Księżyca”, kilka lat później świat usłyszał niezapomniane The Wall. Następnie grupa się rozpadła.
Continue reading…
To przede wszystkim wyśmienity tekściarz, antologie z jego liryką (pochodzącą z utworów Pink Floyd, jak i innych) dostępne są wraz tłumaczeniami w wielu państwach Świata. To również wspaniały, pracowity kompozytor. Oprócz aranżacji rockowym ma na koncie dokonania bardziej klasyczne, a przede wszystkim to operę opowiadającą losy Rewolucji Francuskiej - Ca Ira. Jest wizjonerem jakich już mało. Zawsze interesował się nie tylko muzyką, ale równie ważne była dla niego aranżacja graficzna płyty oraz realizacja sceniczna, światła, projekcie, efekty specjalne. Nigdy też nie były to przypadkowe fajerwerki, zawsze współgrały z utworem , dopowiadały nowe treści.
Continue reading…
Wybitny gitarzysta, który bez reszty scalił się ze swoim instrumentem, przenosząc na niego to, co posiada w swoim wnętrzu. Nie był nigdy koncepcjonistą, tak jak Waters, ale za to genialnie śpiewał i grał. Nic zatem dziwnego w tym, że wiele tekstów i pomysłów Watersa jemu właśnie przypadała do realizacji w studiu nagrań jak i w trakcie koncertów na żywo. Gilmour ceniony jest za idealne wyczucie, gra jak nikt inny. Kiedyś mój nauczyciel gry na gitarze powiedział w trakcie zajęć, że „dobrego gitarzystę poznaje się po tym, że w jak najmniejszej ilości dźwięków potrafi przekazać jak najwięcej”. Nie rozumiałem tego aż do momentu, w którym przyszło mi zapoznać się z twórczością Pink Floyd. Zainteresowanym polecam w szczególności suitę „Shine On You Crazy Diamond” z krążka „Wish You Were Here” (gdzie zgodnie z zamysłem Watersa, tytułowym Diamentem był oczywiści e Syd Barret, co Gilmour przepięknie wyraził nawet bez użycia słów).
Continue reading…
